Pedagogium Wyższa Szkoła Pedagogiki Resocjalizacyjnej w Warszawie prowadzi nabór na studia stacjonarne i niestacjonarne I stopnia (licencjackie) na kierunek Praca socjalna w specjalizacjach: Praca z dzieckiem i rodziną, Opieka gerontologiczna (Opieka i praca z osobami starszymi), Wsparcie środowiskowe w resocjalizacji i Pedagogika w specjalnościach: Resocjalizacja społecznie nieprzystosowanych i Edukacja obrona i bezpieczeństwo publiczne oraz na studia stacjonarne i niestacjonarne II stopnia (uzupełniające magisterskie) na kierunek Pedagogika w specjalnościach: Resocjalizacja społecznie nieprzystosowanych, Pedagogika kryminologiczna,  Pedagogika sądowo - penitencjarna. Studia licencjackie trwają 6 semestrów (trzy lata), uzupełniające studia magisterskie 4 semestry (dwa lata).

STUDIA I STOPNIA - LICENCJACKIE:

PRACA SOCJALNA | PRACA Z DZIECKIEM I RODZINĄ

PRACA SOCJALNA | OPIEKA GERONTOLOGICZNA

PRACA SOCJALNA | WSPARCIE W RESOCJALIZACJI ŚRODOWISKOWEJ

PEDAGOGIKA | RESOCJALIZACJA SPOŁECZNIE NIEPRZYSTOSOWANYCH

PEDAGOGIKA | EDUKACJA OBRONNA I BEZPIECZEŃSTWO PUBLICZNE

STUDIA II STOPNIA - UZUPEŁNIAJĄCE MAGISTERSKIE:

PEDAGOGIKA | RESOCJALIZACJA SPOŁECZNIE NIEPRZYSTOSOWANYCH

PEDAGOGIKA | PEDAGOGIKA KRYMINOLOGICZNA

PEDAGOGIKA | PEDAGOGIKA SĄDOWO-PENITENCJARNA

Zgodnie z ustawą o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593, z późn. zm.) z uwzględnieniem zmian wprowadzonych ustawą z dnia 16 lutego 2007 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 48, poz. 320) uprawnienia pracownika socjalnego będzie można uzyskać wyłącznie po ukończeniu studiów na kierunku Praca socjalna. Pedagogium WSPR jako jedna z pierwszych uczelni w kraju uzyskała zgodę Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na prowadzenie studiów licencjackich na kierunku Praca socjalna i realizuje program studiów zgodny ze standardami kształcenia dla tego kierunku opracowanymi przez MNiSW i instytucje międzynarodowe. Uzyskane kwalifikacje umożliwiają naszym absolwentom podjęcie ciekawej pracy, na bardzo szerokim rynku pracy, w Polsce i innych krajach Unii Europejskiej.

Studia na kierunku Praca socjalna prowadzone są w trzech specjalizacjach: Praca z dzieckiem i rodziną, Opieka gerontologiczna (Opieka i praca z osobami starszymi) oraz Wsparcie w resocjalizacji środowiskowej. Przedmioty specjalizacyjne wprowadzane są na V semestrze studiów.

Interdyscyplinarny charakter kształcenia w zakresie nauk społecznych, psychologii, pedagogiki pozwala na podjecie nauki na studiach drugiego stopnia na wielu kierunkach. Absolwenci studiów licencjackich na kierunku Praca socjalna mogą kontynuować studia w Pedagogium WSPR na uzupełniających studiach magisterskich i uzyskać dodatkowe uprawnieni pedagogiczne oraz tytuł magistra.

Program studiów na kierunku Praca socjalna zapewnia realizację między innymi następujących przedmiotów specjalistycznych:

	Wiedza o rodzinie;
	Organizacje pozarządowe w pracy socjalnej;
	Praca socjalna w środowisku lokalnym;
	Poradnictwo i doradztwo socjalne;
	Pedagogika resocjalizacyjna;
	Wybrane zagadnienia patologii społecznej;
	Europejskie systemy resocjalizacji;
	Pedagogika dorosłych;
	Problemy gerontologii;
	Edukacja zdrowotna;
	Edukacja ekologiczna;
	Wprowadzenie do pedagogiki specjalnej;
	Wprowadzenie do psychoterapii;
	Media w pracy socjalnej – warsztaty;
	Wsparcie i pomoc dziecku i rodzinie – wolontariat;
	Diagnoza środowiska;
	Ewaluacja programów socjalnych;
	Warsztaty umiejętności praktycznych – kulturotechnika;
	Rynek pracy i bezpieczeństwo pracy;
	Etyczne problemy pracy socjalnej;
	Analiza doświadczeń praktycznych;
	Technologia informacyjna;
	Prawa dziecka. Bezprawie wobec dziecka. Fakultet Korczakowski;
	Podstawy profesjonalnej profilaktyki. Fakultet;
	Kategorie i problemy pracy opiekuńczej i socjalnej. Fakultet;
	Dzieci uchodźcy w Polsce i na świecie. Fakultet.

Absolwent kierunku praca socjalna w Pedagogium WSPR wyposażony jest między innymi w:

umiejętności praktyczne, które obejmują:

	przeprowadzenie diagnozy socjalnej faktów i zjawisk należących do sfery zaburzeń zachowań, dysfunkcji, trudności bytowych i rozwojowych etc. Przy czym umiejętność ta dotyczy tak diagnozy indywidualnego przypadku, grupy, jak i diagnozy środowiskowej;
	umiejętność sporządzenia adekwatnej analizy i oceny zebranych materiałów, by na tej podstawie zaprojektować działania interwencyjne, zarówno profilaktyczne, jak i kompensacyjne;
	wypracowanie cech sprawnego i zaangażowanego organizatora pracy socjalnej – od pomocy i wsparcia, po aktywizację i animację, kształtującą postawy czynne i podmiotowe;
	umiejętne wprowadzanie w życie generalnej zasady pracy socjalnej: pomoc do samopomocy;
	umiejętność działania samodzielnego, jak i w grupie innych ekspertów. Zdolność integrowania, koordynowania i ukierunkowania pracy socjalno-kulturalnej oraz edukacyjnej różnych podmiotów społecznych (np. samorządu lokalnego, szkoły, rodziny);
	przygotowanie do pracy w różnych specjalistycznych ośrodkach pomocy i opieki społecznej, polityki społecznej, strukturach samorządowych, czy też w organizacjach pozarządowych o profilu socjalno-pomocowym;
	zajmowanie się ludźmi w różnym wieku, od dzieci i młodzieży, po dorosłych i osoby stare;
	przygotowanie do profesjonalnego działania zwłaszcza na obszarze zagrożeń i patologii społecznych, m.in. narkomanii, alkoholizmu, dysfunkcjonalności rodziny, bezdomności, dzieci ulicy, etc.;
	organizowanie i wspieranie procesu przystosowania do życia osób po opuszczeniu zakładu karnego.

umiejętności teoretyczne, które obejmują:

	ogólną wiedzę o człowieku i świecie;
	wiedzę wytyczoną z jednej strony przez filozofię, etykę, elementy kulturoznawstwa, prawo i socjologię, politykę społeczną, z drugiej zaś przez ekologię, media i komunikację społeczną, po pedagogikę i psychologię.

Na bazie tej wiedzy absolwent rozwija między innymi:

umiejętność dostrzegania i określania ogólnych faktów i zjawisk społecznych, ich wzajemnych związków i współzależności, a przede wszystkim – ich znaczenia dla procesu rozwoju jednostki i edukacji;

umiejętność sprawnego poruszanie się w skomplikowanym świecie ludzkich interakcji, odróżnianie pierwszoplanowych zagadnień społecznych od wtórnych, przyczyn od skutków, zwłaszcza zaś dostrzeganie występowania i zasięgu podstawowych problemów społecznych – bezrobocia, nędzy, patologii, przemocy i przestępczości oraz zjawisk nierówności społecznych, prowadzących do marginalizacji i wykluczenia społecznego.

Absolwent Pedagogium, pracownik socjalny pełni - w klasycznym rozumieniu - służbę społeczną. Niezależnie od konkretnych, doraźnych i szczegółowych potrzeb, które w ramach tej służby zaspokaja, jest to działalność głęboko humanistyczna i humanitarna. Także niezależna od aktualnych kontekstów politycznych. Kieruje się wyłącznie dobrem rozwojowym człowieka, respektuje jego prawa naturalne i prawa stanowione. Jest też służbą dobru wspólnemu.

Absolwent kierunku praca socjalna w Pedagogium WSPR uzyskuje kwalifikacje do pracy między innymi w:

	rządowych i pozarządowych instytucjach i organizacjach zajmujących się pomocą i praca socjalną;
	samorządowych ośrodkach polityki społecznej;
	ośrodkach pomocy społecznej takich, jak: powiatowe centra pomocy rodzinie, domy pomocy społecznej dla osób starszych albo niepełnosprawnych, schroniska dla bezdomnych, ciężarnych matek czy ofiar przemocy;
	ośrodkach opiekuńczo-adaptacyjnych;
	placówkach opiekuńczo-wychowawczych;
	zakładach opiekuńczo-leczniczych;
	organizacjach i stowarzyszeniach charytatywnych;
	świetlicach środowiskowych i terapeutycznych;
	stowarzyszeniach zajmujących się wspieraniem rodziny i budową programów na rzecz rodziny i środowiska lokalnego;
	jednostkach organizacyjnych do spraw zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu;
	organizacjach pozarządowych biorące udział w programach aktywnej walki z bezrobociem;
	ośrodkach wsparcia, w placówkach dla bezdomnych, alkoholików i narkomanów;
	zakładach karnych;
	ośrodkach dla uchodźców oraz organizacjach pozarządowych zajmujących się diagnozowaniem i przeciwdziałaniem problemom społecznym;
	działach socjalnych i personalnych firm;
	poradniach psychologiczno-pedagogicznych;
	jednostki policji i straży miejskiej;
	sądach;
	szkołach;
	biurach karier.

Dodatkowe informacje:

	[Koncepcja kształcenia, zarys praktyk studenckich, sylwetka absolwenta]
	[Programy nauczania]

.:.  Powrót do początku

	stawiania diagnozy i prognozy pedagogicznej;
	organizowania i prowadzenia pracy profilaktycznej i resocjalizacyjnej opartej na metodach kulturotechniki;
	wspierania jednostki, rodziny i środowiska w rozwiązywaniu problemów wychowawczych i społecznych;
	tworzenia projektów i programów profilaktycznych i resocjalizacyjnych w instytucjach opiekuńczo – wychowawczych, placówkach resocjalizacyjnych i środowisku lokalnym;
	stosowania w praktyce zawodowej Metody Teatru Resocjalizacyjnego oraz Metody Resocjalizacji przez Sport.

 

	Socjologii;
	Filozofii;
	Psychologii rozwojowej i społecznej;
	Psychologii klinicznej;
	Dydaktyki;
	Andragogiki;
	Pedagogiki społecznej;
	Historii wychowania;
	Teorii wychowania;
	Pedagogiki specjalnej;
	Psychoterapii;
	Polityki społecznej;
	Komunikacji społecznej.

oraz odbędziesz unikalne zajęcia warsztatowe z zakresu metodyki pracy kulturotechnicznej i metodyki oddziaływań profilaktycznych i resocjalizacyjnych. Uczelnia dysponuje ciekawą ofertą praktyk zawodowych.

 

	placówkach opiekuńczo – wychowawczych;
	placówkach profilaktycznych i resocjalizacyjnych;
	szkołach i internatach;
	poradniach specjalistycznych;
	policji, straży miejskiej, wojsku;
	sądach (kurator sądowy);
	administracji rządowej i samorządowej;
	stowarzyszeniach i fundacjach.

.:.  Powrót do początku

Student kierunku Pedagogika ze specjalnością Edukacja obronna i bezpieczeństwo publiczne zdobędzie szeroką wiedzę humanistyczną i fachową. Pedagogium poza realizacją specjalistycznych przedmiotów teoretycznych kładzie szczególny nacisk na zajęcia praktyczne, które wyposażają naszych absolwentów w konkretne umiejętności przydatne w przyszłej pracy.

	bezpieczeństwa indywidualnego i społecznego;
	bezpieczeństwa państwa;
	zagrożeń cywilizacyjnych, ekologicznych, klęskami żywiołowymi, terroryzmem, patologiami społecznymi

oraz organizowania i udzielania pomocy w wyżej wymienionych sytuacjach.

 

	podstawy obronności RP i NATO;
	istotę misji i operacji pokojowych;
	zakres organizowania działań  związanych z samoobroną i obroną cywilną;
	zasady zarządzania kryzysowego.

	Teoria państwa i prawa;
	Węzłowe problemy bezpieczeństwa państwa;
	Historia wychowania obronnego;
	Teoria przysposobienia i edukacji do bezpieczeństwa;
	Indywidualne i grupowe zagrożenia bezpieczeństwa czasu pokoju i wojny;
	Przysposobienie medyczno-sanitarne;
	Elementy samoobrony koniecznej;
	Obrona cywilna i sytuacje kryzysowe;
	Orientacja w terenie jako wyraz bezpieczeństwa;
	Metodyka strzelectwa sportowego;
	Wybrane problemy polskiej tradycji wojskowej;
	Obrona narodowa i terytorialna;
	Armia w systemie państwa demokratycznego;
	Metodyka edukacji do bezpieczeństwa - przysposobienia obronnego;
	Przygotowanie do bezpieczeństwa indywidualnego i społecznego;
	Filozofia bezpieczeństwa;
	Socjologia edukacji obronnej i do bezpieczeństwa;
	Zapobieganie terroryzmowi

oraz praktyczne zajęcia z zakresu ratownictwa medycznego, problematyki uzależnień, taktyki operacyjnej, kryminalistyki, działań antykorupcyjnych, samoobrony i strzelectwa sportowego.

	policji;
	administracji państwowej i samorządowej (w komórkach zajmujących się bezpieczeństwem publicznym, zarządzaniem kryzysowym, obroną cywilną);
	straży miejskiej, straży pożarnej, straży granicznej, wojsku;
	w komórkach bezpieczeństwa instytucji państwowych i prywatnych;
	ochronie osób i mienia;
	szkołach gimnazjalnych jako nauczyciel obrony cywilnej lub pracownik administracyjny;
	oraz po ukończeniu dodatkowych studiów 2 stopnia (magisterskich) w szkołach ponadgimnazjalnych jako nauczyciel przysposobienia obronnego.

.:.  Powrót do początku

Idea kształcenia studentów na dwuletnich uzupełniających pedagogicznych studiach magisterskich w Pedagogium Wyższej Szkole Pedagogiki Resocjalizacyjnej w Warszawie, oparta jest na współczesnej interdyscyplinarnej i zintegrowanej wiedzy z zakresu nauk społecznych i humanistycznych. Podstawową ideą studiów uzupełniających II stopnia jest zainspirowanie słuchaczy do samodzielnej pracy badawczej, umożliwiającej samodzielne rozwiązywanie problemów teoretycznych i praktycznych z zakresu wybranej specjalności. Studia przygotowują również do działalności prospołecznej, dalszego samodoskonalenia się i samokształcenia, oraz umożliwiają kontynuację edukacji na studiach III stopnia.

Uzupełniające studia II stopnia na kierunku Pedagogika, w specjalności Resocjalizacja społecznie nieprzystosowanych mają za zadanie przygotować studentów do pogłębionej refleksji pedagogicznej opartej na samodzielnej aktywności intelektualnej popartej umiejętnościami interpretowania i analizowania materiałów badawczych, które studenci sami będą potrafili zbierać w ramach autorskich badań pedagogicznych. Stąd też pomysł, aby w procesie kształcenia, szczególnie w zakresie współczesnych teorii pedagogicznych i społecznych, oraz związanych z nimi koncepcji metodycznym, oprzeć się na uzyskanych doświadczeniach i ich zweryfikowanych rezultatach. Wyposażony w wiedzę wynikającą nie tylko z przeczytanych prac naukowych ale również analiz samodzielnie zaprojektowanych i przeprowadzonych badań empirycznych absolwent studiów magisterskich, będzie mógł skutecznie realizować zawód pedagoga resocjalizacyjnego, zarówno w ramach organizacyjnych placówek opiekuńczo-wychowawczych i resocjalizacyjnych, jak i w warunkach środowiska otwartego.

Studia na tej specjalności nauczą:

	dokonywania pogłębionych interpretacji i analiz  sytuacji wychowawczych  oraz projektowania stosownych projektów pedagogicznych;
	projektowania i przeprowadzania empirycznych badań pedagogicznych, oraz analizowania i interpretowania ich wyników;
	diagnozowania sytuacji wychowawczych za pomocą stosownych narzędzi diagnostycznych i na tej podstawie stawiania prognoz pedagogicznych;
	rozwiązywania sytuacji problemowych podopiecznych zgodnie ze wskazaniami współczesnej wiedzy pedagogicznej, psychologicznej i socjologicznej;
	profesjonalnej pomocy rodzinom podopiecznych;
	prowadzenia profesjonalnej działalności wychowawczej, resocjalizacyjnej, terapeutycznej w warunkach instytucjonalnych i w warunkach środowiska otwartego;
	umiejętności organizowania i kierowania grupą wychowawczą lub terapeutyczną;
	umiejętności kierowania zespołem ludzkim (wychowawców i osób wspomagających proces wychowania lub resocjalizacji) w trakcie realizowanego projektu pedagogicznego;
	inspirowania otoczenia społecznego do samokształcenia;
	kreowania nowatorskich rozwiązań wychowawczych, resocjalizacyjnych lub terapeutycznych.

Program studiów na specjalności Resocjalizacja społecznie nieprzystosowanych zapewnia realizację między innymi następujących przedmiotów specjalistycznych:

	Twórcza resocjalizacja - refleksje krytyczne;
	Pedagogika kreatywności w teorii i praktyce;
	Diagnoza nieprzystosowania społecznego dzieci i młodzieży;
	Niedostosowanie społeczne dzieci i młodzieży - teoria zachowań dewiacyjnych;
	Współczesne koncepcje profilaktyki społecznej i resocjalizacji;
	Współczesne wyzwania resocjalizacji instytucjonalnej i pozainstytucjonalnej;
	Diagnostyka społeczna i pedagogiczna;
	Metodyka pracy opiekuńczo-wychowawczej;
	Terapia pedagogiczna;
	Współczesne patologie społeczne;
	Współczesna pedagogika resocjalizacyjna - analiza krytyczna.

Absolwenci Pedagogium uzyskują wymagane kwalifikacje do pracy między innymi w:

	placówkach opiekuńczo – wychowawczych;
	placówkach profilaktycznych i resocjalizacyjnych;
	szkołach i internatach;
	domach kultury, klubach sportowych, centrach sportu i rekreacji;
	poradniach specjalistycznych;
	policji, straży miejskiej, wojsku;
	administracji rządowej i samorządowej;
	środowisku otwartym (osiedle, gmina, miasto itp.);
	stowarzyszeniach i fundacjach;
	sądach.

.:.  Powrót do początku

Nauki społeczne podkreślają kryzys więzi społecznych i kryzys zaufania. Ich przyczynami są: brutalizacja życia, globalizacja i niekompetencja wielu instytucji opieki społecznej, chaos aksjologiczny i osłabienie reguł prawnych, etycznych i obyczajowych, słabość instytucji życia politycznego, gospodarczego i społecznego oraz marginalizowanie roli nauki i kultury, a także pewnych środowisk ludzkich, bezrobocie, nieskuteczność kontroli oraz opinii społecznej. Kryzys ten prowadzi do procesów dezintegracyjnych w tym przestępczych i dlatego potrzebne jest systemowe podejście do zapobiegania ujemnym zjawiskom społecznym. Koniecznym staje się ustalenie podstawowych sprzężeń zwrotnych między głównymi sferami życia społecznego: edukacją, szkolnictwem, strukturą demograficzno-zawodową społeczeństwa a także synchronizacją działań na tym obszarze organów państwowych oraz organów społecznych.

Kryminologia jako nauka multidyscyplinarna koncentruje swą uwagę na człowieku i jego środowisku. Przedmiotem jej zainteresowania są problemy w wymiarze jednostkowym i społecznym. W zakresie mikroskali rozpatrujemy indywidualne zachowania przestępcze, a w makroskali przestępczość jako zjawisko społeczne. Holistyczne podejście do złożonej problematyki patologii (przestępczości) wyznacza kryminologii rangę nauki dominującej w rozpoznaniu obszaru zagrożeń.

Przestępczość należy rozumieć jako proces nasilania zakłóceń w równowadze społeczno-ekonomicznej państwa, chodzi o dialektykę wzajemnych związków pomiędzy siłą a sprawnością polityczno-ekonomiczną państwa a intensywnością naruszeń prawa. Wiele nieprawidłowości w sferze organizacji i zarządzania, zabezpieczenia mienia pociąga za sobą konsekwencje w postaci działań przestępczych. Przestępczość jest zjawiskiem wyznaczanym przez cały przebieg zasadniczych procesów społeczno-ekonomicznych, politycznych i kulturowych państwa.

Cele kształcenia na tych specjalnościach obejmują m.in. następujące  zagadnienia:

	instytucjonalizacja badań kryminologicznych a nurt antyhumanistyczny;
	interdyscyplinarny charakter analiz zjawisk patologii indywidualnej i społecznej przy wykorzystaniu wiedzy i metodyki z różnych obszarów: socjologii, psychologii, psychiatrii, neurologii, genetyki, ekonomii;
	analiza przyczyn przestępczości, która rzutuje na procedury indywidualizacji środków karnych i metod resocjalizacji. W tym celu poznaje się osobowość skazanego, jego dotychczasowy styl życia, proces motywacyjny zachowania sprawczego;
	przestępczość jako zjawisko wyznaczane przez cały przebieg zasadniczych procesów społeczno-ekonomicznych, politycznych i kulturowych państwa;
	nowa filozofia prawa i społeczna kontrola a kryteria funkcjonującego systemu sprawiedliwości, który jest określany mianem „nie systemu”;